Liesbeth, moeder van Nora (6 jaar)

"Mijn dochter Nora is een heerlijk kind, maar ze was ook dusdanig afhankelijk en claimend dat ik mij zorgen maakte over haar ontwikkeling. Dit speelde eigenlijk al vanaf de geboorte, waar ze een week gescheiden van me was. Daarnaast heeft Nora wat ervaringen op de peuterspeelzaal gehad waarin ze teleur is gesteld door belangrijke mensen in haar leven. Verder was er de pijn en een operatie en revalidatie die ik heb gehad na de geboorte en mijn man die een periode werkeloos thuis is geweest. Dit gaf de nodige spanning wat Nora uiteraard, zo klein als ze was, heeft meegekregen.

 

Met de jaren liet Nora afhankelijk en claimend gedrag zien, ze wilde altijd weten waar wij waren en  zocht ons direct als ze dit niet wist. Ze was angstig: 's avonds niet durven te gaan slapen en niet alleen willen zijn, dingen die onbekend waren daar begon ze ook liever niet aan uit angst dat ze het niet zou kunnen. Nora probeerde deze situaties dan ook te ontwijken door bijvoorbeeld niet meer naar school te willen en veel te huilen. Als we niet bezig waren met Nora dan probeerde ze de aandacht op te eisen, als dit niet lukte maakte ze geluid alsof ze wilde zeggen: "Hallo, hier ben ik en zie mij!"

De hele dag je dochter die iets komt halen in je energie, dat heb ik als heel pittig ervaren. Ik merkte dat ik Nora daardoor een beetje ging afstoten en bij mijn man zag ik precies hetzelfde. Je komt in een spiraal terecht waar je gewoon niet in wil zijn met elkaar. Dat je je kind gaat afwijzen gaf mij een vervelend gevoel. Ik hou heel veel van Nora, maar continu dat appèl op je...

Ik maakte mij zorgen dat als Nora anderen zó nodig blijft hebben, zó aan iemand gaat hangen, wat er dan gebeurt als zij ooit aan de verkeerde gaat hangen en welke invloed dat dan heeft. Ik wilde Nora beschermen door haar meer eigenheid te geven, zodat ze minder afhankelijk is van de ander en minder claimend.

 

Wij hadden 2 jaar geleden al EMDR op deze problematiek ingezet. Rond deze zomer laaide het toch weer op en dacht ik: "Daar gaan we weer!" Ik merkte dat Nora de eerste vormen van separatie als gevolg van het groter worden lastig vond en dat uitte zich ook weer op school: bang zijn dat ze het niet goed deed en heel veel verdriet om het na 2 jaar afscheid moeten nemen van haar kleuterjuf. Daardoor ook weer 's avonds gaan spoken: bang zijn dat er inbrekers komen, bang zijn dat ze zou worden weggehaald, niet alleen willen zijn. Eigenlijk zag ik daar weer een terugval en toen dacht ik: "Jij hebt gewoon nog iets meer nodig om ook het gedragspatroon te doorbreken."

Ik kan dat als ouder niet bieden, sterker nog: ik houd dat patroon zelf in stand door wie ik ben. Ik geloof met kinderen niet zo in praatsessies, maar meer dat er in dat lijfje iets moet veranderen om die vrijheid weer te ervaren. Daar zit de winst. Ik volgde al een beetje wat Dolf deed en dacht: "Volgens mij is Emotieve Therapie wel een weg die Nora een duwtje zou kunnen geven."

 

Toen ik Nora dit voorstelde was ze al snel enthousiast, ze wilde graag van haar angst af geholpen worden die ze had als ze ging slapen. Door Nora mee te laten beslissen om dit wel of niet te doen wist ik zeker dat ze gemotiveerd was en had ik ook geen twijfel meer om deze vorm van therapie in te zetten. Kinderen weten zelf best wel heel goed wat ze zelf willen en wat ze nodig hebben. Nadat ik het met haar besproken had, of ze dit wilde, heb ik het nog even laten rusten. Op de dag toen ze er zelf over begon: "Wanneer mag ik naar die meneer, want misschien kan die mij wel helpen...", heb ik de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt.

 

Ik vond de telefonische ouderintake prettig, dit was voor mij een moment waarin ik mijn verhaal kon doen zonder kind, zodat de problematiek voldoende helder was voor de sessie met Nora. Hierdoor konden we in de sessie gelijk met Nora aan de slag wat het minder complex en relaxter maakt. Nora stond gelijk centraal, wat ook goed is want het gaat ook om haar.

 

Toen ik Dolf aan het werk zag, dacht ik : "Goh, dat dit kan!" Dat je op deze manier echt een lading uit zo'n lijfje kan halen, dat blijf ik heel bijzonder vinden.

Wat voor Nora echt heel goed werkte was dat Dolf in de oefeningen een Disney-figuur inzette die zij zelf ambieert. Dat werkt gewoon super, hierdoor ging ze nog makkelijker met hem mee. Ik kon dit later ook nog gebruiken in haar begeleiding en Nora heeft daar ook nog houvast aan.

 

In eerste instantie dacht ik dat er na de sessie niets veranderd was, want 's avonds begon Nora weer met haar zelfde gedrag. Toen dacht ik even: "Oké adem in, adem uit..." Toen heb ik met haar gesproken over wat ze bij Dolf geleerd heeft en heb ik een beloningslijst ingezet. Dat was een gouden combinatie. Daarna hebben we elke dag een sticker plakken ingevoerd, één voor het gedrag en één voor het gaan slapen. Toen zag ik Nora zichzelf herpakken.

 

Nora stapt nu makkelijker op dingen af, bijvoorbeeld op vreemde mensen om iets te vragen. Vorige week bracht ik haar naar school; ik zat redelijk krap in mijn tijd en het regende. Toen zei Nora uit zichzelf: "Oh mama, blijf maar in de auto hoor. Ik kan zelf dat laatste stukje wel naar school lopen." Dus ik vroeg: "Durf je dat dan wel? "Oh ja hoor..." En hoeps: daar ging ze!

Nora weet nog graag waar ik ben, maar het is niet meer zo hardnekkig dat ze koste wat het kost achter me aankomt, me blijft zoeken en me gaat roepen. Natuurlijk is het nog steeds een kind, maar je ziet dat ze haar eigen lijn oppakt. Ik zie dat ze Nora aan het worden is: aan haar gedrag, aan hoe ze is, aan haar interesses en aan de fouten die ze nu mag maken.

 

Uiteindelijk gaat het erom wat Nora zelf ervaart. Toen ik zei dat Dolf had gebeld om te vragen hoe het met haar ging, vond ze dat heel leuk en dat het goed met haar gaat. Toen ik aan Nora vroeg wat er dan goed gaat, zei ze: "Nou, ik ben niet meer zo bang en hij heeft me gewoon geholpen met alle dingetjes." Toen ik aan haar vroeg of dat plekje (het gevoelscentrum) nog helpt, toen zei ze: "Dat heb ik eigenlijk niet meer nodig. Alleen heel soms als ik ga slapen en als ik het dan een beetje eng vind, dan zet ik een regenboog om me heen."

Vorige week onweerde het en toen had ze het zelf zó georganiseerd dat ze alle knuffels naast haar bed had gezet: die moesten haar dan beschermen. Toen hebben we haar ook niet gezien of gehoord, maar ze heeft toen haar eigen veiligheid gecreëerd. Dat is in mijn ogen zo belangrijk, om je eigen vleugels uit te durven slaan en gewoon te mogen worden wie je bent. Dat is enorm waardevol! Ik denk dat Dolf er een vriendinnetje voor het leven bij heeft.

 

Ik zou meer ouders deze vorm van therapie aanraden, bijvoorbeeld voor kinderen die wat steviger in hun schoenen willen komen te staan, die niet assertief genoeg zijn of (faal)angstig. Ik denk dat Emotieve Therapie het kind heel goed zou kunnen helpen om zichzelf belangrijk te vinden, te blijven staan en eigen veiligheid te creëren. Om als ouder hulp in te zetten hoeft er helemaal geen grote problematiek onder te zitten, ieder mens maakt dingen mee en je wilt gewoon het beste voor je kind. Vooral als kinderen jong zijn en blijkt dat je ze zó makkelijk en eenvoudig een duwtje kunt geven. In deze wereld waarin wij leven gun ik dat iedereen en zeker kinderen, die de toekomst zijn.

Ik vind het echt heel mooi wat er bij Nora na 1 sessie veranderd is en daar ben ik heel blij mee. Ik vind Nora nu gewoon weer écht leuk!"

Tel. 06-15077821 | dolf@emotievetherapie.pro

De sessies worden gegeven in Zoetermeer

2019 Dolf van Craanenburgh Emotieve Therapie,

een handelsnaam van Healthy by Nature

KvK-nummer 58202250 | ​​BTW-ID NL001918209B58

© Odin Development (& Saga) Compass: Odin Company B.V.

© Emotieve Therapie: Dudra OV

© PSYCH-K®: The Myrddin Corp