MIJN BURN-OUT: HOE IK DOOR HET IJS ZAKTE EN HEEL KWETSBAAR WERD

 

Ik herinner het me als de dag van gisteren: het is 29 april 2009, de dag voor Koninginnedag, als ik in de vroege ochtend mijn collega Dennis bel. Voordat ik begin te huilen kan ik alleen nog uitbrengen: "Ik meld me ziek, ik trek het niet meer...."

 

Hallo burn-out!

 

Een uiterst vervelende periode breekt aan. Van me continu uitgeput voelen, van alles 'moeten' maar niet kunnen, de kleinste dingen die ineens een groot probleem geworden lijken te zijn, daarover piekeren (met name 's nachts en dan uren wakker liggen), me door het gebrek aan nachtrust nog beroerder gaan voelen, steeds 'om niets' in tranen uitbarsten en de paniekaanvallen bij de gedachte dat ik ooit weer terug aan het werk zal moeten. Van geen oplossing weten, geen uitweg zien, me gevangen voelen in deze situatie en me voor de buitenwereld groot proberen te houden. Ik herken mezelf niet, zo ben ik anders nooit!

 

Wanhopig klamp ik mij als eerste vast aan mijn huisarts: als hij maar beseft dat ik zo écht niet meer terugkan naar mijn werk en me daarin steunt, dan sta ik misschien sterker bij de bedrijfsarts. Die ongetwijfeld zal willen dat ik zo snel mogelijk ga beginnen met re-integreren. Bij de gedachte alleen al, dat ik 1 voet over de drempel van de werkvloer moet zetten, voel ik de paniek opkomen vanuit een enorme knoop in mijn maag.

 

Ik wil met rust gelaten worden, alsjeblieft!

 

Wat me ook bijblijft is de reactie van één van mijn beste vrienden als ik hem vertel dat ik thuis zit met een burn-out. Michiel reageert met de gevleugelde woorden:

 

"Goh, nu pas?"

 

Ik denk vaak aan die woorden terug. Ben ik de laatste dan, die doorheeft dat ik mezelf al een hele tijd flink voorbij aan het lopen ben?

 

In deze tijd werk ik fulltime in 4 dagen, ik ga 1 dag in de week naar school, ik geef 3 steplessen per week en ik fitness 4x in de week. Ik zorg een aantal dagen per week en om het weekend voor mijn zoon, de weekenden vullen zich met huishouden en met huiswerk en elke week verzin ik nieuwe steplessen, die voorbereid moeten worden. Daarnaast neem ik gitaarlessen en ondertussen zorg ik ervoor dat ik niets mis dat naast gezelligheid met vrienden heeft gelegen.

Als ik iets nieuws ontdek dat ik wil doen, dan doe ik dat er ook gewoon nog even bij. Ik vind dat ik een ijzersterke discipline heb om telkens alles maar te doen en ik laat niets los. Ik doe altijd én-én-én.

 

Ook structureel te weinig slapen overigens. Ik ontdek pas later dat ik ten minste 7 uur slaap per nacht nodig heb, maar nu kom ik net aan aan 5½ uur. Omdat ik van alles en meer moet van mezelf, zoals bijvoorbeeld elke dag om half 6 opstaan om Qi Gong te doen, terwijl ik de avond ervoor nog tot laat bezig ben.

 

Ik word al moe als ik er nu aan terugdenk. Toen niet.

 

Waarom zou ik ook, het gaat allemaal prima toch?!

Ik kan dat.

 

Ik haal elke dag zoveel mogelijk uit de dag, me er niet van bewust dat ook ik grenzen heb, want ik loop er niet tegenaan. Of toch wel?

 

Achteraf gezien krijg ik de eerste signalen halverwege 2008 al. Tijdens het fitnessen word ik steeds halverwege misselijk en licht in mijn hoofd, waardoor ik mijn workout niet kan afmaken. Chagrijnig omdat het trainen niet naar mijn zin gaat, ga ik naar huis en een dag later probeer ik het gewoon weer. Met hetzelfde frustrerende resultaat. Dus ga ik maar iets anders doen.

Ik merk dat ik me op zaterdagmiddagen na het geven van mijn 2 steplessen steeds vaker uitgeput voel. Dan voel ik me beneveld, alsof er een waas over me heen hangt en de dingen gaan af en toe langs me heen. Ik heb steeds langer nodig om te herstellen van het lesgeven in het weekend en ik begin al moe aan de nieuwe werkweken.

 

Op mijn werk is het chaos geweest in de afgelopen maanden. Het managementteam is begin februari wegens disfunctioneren op non-actief gezet en er is een interim-manager aangesteld die rigoureus orde op zaken komt stellen. Ik accepteer van hem de verantwoordelijkheid om als meewerkend voorman ervoor te zorgen dat alle inhuurcontracten van de externe medewerkers uiterlijk op 31 maart verlengd worden, om de dreigende onrechtmatigheid daarvan te voorkomen. Een monsterlijke deadline, in combinatie met opgelegd overwerk tot het maximum dat wettelijk toegestaan is.

 

De timing kan niet beroerder...

 

Ik voel dat ik op mijn tandvlees loop en heb zo toegeleefd naar het moment dat ik eens even flink kan gaan bijtanken. Noodgedwongen en met pijn in mijn hart heb ik mijn steplessen bij de sportschool  al opgezegd en per 1 februari overgedragen aan mijn opvolgster. Een van de leukste dingen die ik op dit moment doe moet ik opgeven. Ik baal daar verschrikkelijk van, maar ik kan niet anders.

 

Ik zit in mijn eerste jaar van de opleiding tot regressietherapeut. Ik ben enthousiast aan de opleiding begonnen, nadat ik tijdens een workshop geïnspireerd raak en vind dat ik "nog tijd en zin over heb" (werkelijk?).

Waar ik echter niet zo niet goed over nadenk, is dat je als therapeut ook je eigen rugzak moet omkeren en je eigen proces moet doorgaan. Al mijn onverwerkte ervaringen die in rap tempo uit de hoge hoed getoverd worden, de ene herbeleving na de andere, is het laatste duwtje dat ik nog nodig heb om over de rand te gaan.

 

Op 1 april heb ik net een vaste aanstelling gekregen van Defensie, na een interim periode van 2 jaar. Op 29 april moet ik me al voor onbepaalde tijd ziekmelden. Ik voel me schuldig AF! Maar ik kan niet meer. Ik heb alles gegeven: het beste van mezelf en meer. Ik weet niet meer waar ik het nog vandaan moet halen... Ik ben op.

 

Ik heb gefaald, ik heb het niet waar kunnen maken!

 

In de chaos in mijn hoofd is alles kut en mijn werk het meest van allemaal, daar wil ik sowieso niet meer naar terug! Impulsief besluit ik dat ik me dan maar moet gaan omscholen. Ik ga doen wat ik gedaan zou hebben als ik het allemaal opnieuw mocht doen: ik ga leraar op een basisschool worden.

De enige reden waarom ik dat niet doorzet, is omdat ik ontdek dat ik voor de opleiding een aantal keer onbetaald stage moet lopen. Ik weet niet hoe ik dan mijn hoofd financieel boven water kan houden. Het idee van mijn huis niet meer te kunnen betalen en ook dat nog kwijt te raken, geeft me een enorm gevoel van onveiligheid. Dus ik doe niets.

 

De regressieopleiding stelt voor om een pauze van een jaar in te lassen. Daar kies ik uiteindelijk niet voor, omdat het op dit moment nog één van de weinige dingen is waar ik positieve energie van krijg.

 

Positieve energie. God, wat heb ik daar behoefte aan!

 

Ik maak de opleiding in één keer af. Ik re-integreer desondanks bij dezelfde werkgever, maar nog geen twee jaar later moet ik me opnieuw ziekmelden. Het is het werkklimaat daar, dat een enorme wissel trekt op mijn welzijn. Ik beloof mezelf dit keer echt niet meer terug te gaan, wat er ook gebeurt.

 

Langzaamaan gaat het beter met me.

 

Ik ontdek dat als je eenmaal in een burn-out terecht bent gekomen, dat er dan niet meer zoiets is als ongelimiteerd kunnen stretchen. Ik ervaar dat het 'ineens' op is en dat er daarna alleen nog maar een loodrecht naar beneden is. Ik kijk wel uit om dat pad nog eens te nemen.

Ik sta ondertussen alweer met beide benen in de volgende opleiding en presteer weer tot het uiterste, met 1 verschil: ik ga niet meer over mijn grenzen. Nee, ik heb een nieuwe manier om tot de max. te leven gevonden, dat wil zeggen: ik blijf nu steeds 1 stap bínnen mijn grenzen.

 

En dus blijf ik continu in mijn reserves hangen.

 

Er hoeft echter maar iets onverwachts te gebeuren of net even iets meer van me gevraagd te worden en dan schiet ik meteen weer in het rood. Dan voel ik me weer uitgeput en ik frustreer mij daar over: "Ik ben nog geen 40, maar ik voel me bijna 80. Is dit dan wat het is, voor de rest van mijn leven?!"

 

Ik ontdek dat ik structureel nog meer moet gaan slapen om een buffer te kunnen opbouwen. 7 uur slaap heb ik weliswaar nodig om goed te kunnen functioneren, maar daarmee herstel ik onvoldoende van mijn burn-out. Ik geef mezelf nog steeds niet de kans om een reserve op te bouwen. Daardoor heb ik ook geen energie om mijn praktijk verder uit te bouwen en ik begin daar een behoorlijk ontevreden gevoel van te krijgen: "ik wil me fit voelen en ik wil met andere dingen bezig zijn!"

 

Het is kiezen of kabelen.

 

Ik ervaar mijn burn-out als iets heel onprettigs. Tegelijkertijd is het ook mijn meest belangrijke wake-up call ever. Ik sta met mijn rug tegen de muur en bij mijn lichaam vind ik geen enkel gehoor meer, geen enkele redelijkheid en nul onderhandelingsruimte.

Dankzij mijn burn-out ontdek ik op welke manier ik mezelf stelselmatig ondermijn en ik moet de prijs tot op de laatste cent afbetalen. Mijn grootse noodzaak is om uit te vinden wat ik moet doen om me zo fit mogelijk te voelen, om te ontdekken wat me energie kost en wat me energie geeft. En om mijn angsten te overwinnen, om stappen te durven zetten.

 

Nu gaat het goed met me, beter dan ooit eigenlijk.

 

Door de Emotieve procestherapie kan ik mezelf bevrijden uit het destructieve patroon, waarmee ik mezelf heb ondermijnd en dat mijn burn-out tot gevolg heeft gehad. De intensieve jaren van opleidingen volgen en mijn eigen proces uitwerken hebben ervoor gezorgd dat ik me op een gegeven moment helemaal door-getherapied voel. Voorlopig wil ik even geen polonaise meer aan mijn lijf hebben.

 

Ik hou de boot dus af, als mijn therapeut voorstelt om met behulp van Emotieve Coaching sneller los te komen uit mijn gewoontepatronen. De consequentie is dat ik nog 2 jaar blijf doorrennen in mijn oude gewoonten. Me onbewust dat ik nu wel in staat ben om hieruit te kunnen stappen.

Tot het moment dat ik het helemaal zat ben en tegen mezelf zeg: "waarom zou ik mezelf nog onder druk blijven zetten met steeds maar weer van alles 'moeten'? Ik wil dit niet meer, ik hou hiermee op!"

 

Al met al had ik meer dan 5 jaar nodig om te herstellen.

 

Ik weet nu dat het veel sneller kan.

 

In 2017 zeg ik mijn baan in loondienst op. Ik vind het lef om mezelf te bevrijden van schijnzekerheden die ik als een strop om mijn nek had gelegd. Ik word fulltime ondernemer en ik doe elke dag wat nodig is, om voldoende fut te hebben om voor mijn passie te kunnen gaan.

Ik eet zo gezond mogelijk, beweeg zoveel als mijn lichaam op dat moment aankan, ik zorg ervoor dat ik regelmatig ontspan en dat ik aan voldoende nachtrust kom.

 

Als mijn moeder eind oktober overlijdt voel ik de impact, niet alleen van dit verlies maar ook van de jaren van toenemende zorgen die hieraan vooraf zijn gegaan. Ik besluit om mijn freelance-opdracht een maand eerder af te ronden en om de maand december eerst goed voor mezelf te gaan zorgen. Dat zou ik vroeger denk ik niet gedaan hebben, dan was ik zondermeer doorgegaan.
 

Ik bouw nu een uitzonderlijk leven voor mezelf op.

 

Waarin ik ervaar dat ik ertoe doe en waarin ik me in toenemende mate vrij, fit en gelukkig voel.

 

En dat is wat ik ook anderen het meeste gun.

 

Daarom kom ik binnenkort met een zeer compleet programma, als houvast bij een burn-out, dat is gebaseerd op de kracht van Emotieve Therapie met Emotieve Coaching en op de kracht van 'samen'.

Voor mijn oplossing zet ik ervaringsdeskundigheid in, gecombineerd met mijn kennis van hoe je in een burn-out terechtkomt en mijn kunde om de oorzaak daarvan weg te nemen. Met als resultaat dat je daar zo snel en zo goed mogelijk weer uitkomt en niet meer hoeft terug te vallen. Hou mijn website en social media dus in de gaten!

 

Hoe is dat voor jou eigenlijk: waaraan herken jij dat je dagelijks teveel inlevert of dat je juist in je eigen flow zit?

Deel op Facebook
Deel op Twitter
Please reload

Alle bijdragen

August 13, 2019

Please reload

Zoeken op tags
Blijf op de hoogte via social media!
  • Facebook Black Square
  • Twitter Black Square
  • Instagram - Black Circle
  • LinkedIn - Black Circle

Tel. 06-15077821 | dolf@emotievetherapie.pro

De sessies worden gegeven in Zoetermeer

2019 Dolf van Craanenburgh Emotieve Therapie,

een handelsnaam van Healthy by Nature

KvK-nummer 58202250 | ​​BTW-ID NL001918209B58

© Odin Development (& Saga) Compass: Odin Company B.V.

© Emotieve Therapie: Dudra OV

© PSYCH-K®: The Myrddin Corp