EEN ALLEENGEBOREN TWEELING - MIJN VERHAAL

 

Al op vrij jonge leeftijd kwam steeds weer dat vreemde gevoel bij mij op: "Van mij is er nog één..."

Toen ik mijn moeder eens vroeg of ik misschien 1 van een tweeling ben, antwoordde ze stellig dat ze heel zeker wist dat er maar 1 kind uit gekomen was. Ik droomde er zelf van om later vader te worden van een tweeling... Tweelingen fascineren me; er was niets dat ik liever wilde!

 

Als kind trok ik me graag terug in mijn gedachtewereld. Ik kon uren op een schommel zitten en fantaseren dat ik acteur was en een rol had in mijn favoriete films en series. Ik zag voor me hoe ik de lift nam naar de etage van de filmset. Op het moment dat de deuren opengingen stond ik oog en oog met iemand die er precies zo uitzag als ik: een dubbelganger!

Een ander beeld was dat ik op de set aankwam en de crew vervolgens grote ogen opzette. De jongen die met zijn rug naar mij toe stond draaide zich daarop om en ik stond oog in oog met een volslagen vreemde jongen, maar die er exact zo uitzag als ik... WTF?!!

 

Mijn dubbelganger bleek Danny te heten. De samenwerking met Danny ging altijd uiterst moeizaam: we waren totaal verschillend en wat hij ook deed, hij kon het in mijn ogen nooit goed doen. Ik had alleen maar kritiek! En ik was kwaad, altijd maar kwaad! Kwaad op de vriend van mijn moeder van destijds die ik op alle manieren denkbaar wilde straffen voor zijn aanhoudende bedrog, kwaad op mijn eigen vader die naar het buitenland was vertrokken zonder zich nog om mij te bekommeren en kwaad op Danny, die dan wel op mij mocht lijken maar niet aan mijn kwaliteiten kon tippen. Ik kon Danny wel slaan en in mijn gedachten deed ik dat dan ook met regelmaat.

 

Dan was er ook die voorstelling waarin ik op de set aankwam en daar mijn eigen vader zag zitten, samen met een jongen met een identiek uiterlijk als het mijne. Vervolgens werd ik triomfantelijk deelgenoot gemaakt van het best bewaarde familiegeheim: ik bleek een tweelingbroer te hebben, die ik me niet kon herinneren van voor de scheiding van mijn ouders. Toen mijn vader was weggegaan had hij Danny met zich meegenomen. Het was de bedoeling geweest om ons pas aan elkaar voor te stellen als we volwassen waren. Ik voelde me woedend over zulk groots verraad!

 

Rond mijn 13e had Madonna een hit met 'Dear Jessie'. Op dat moment "wist" ik dat ik later een zoon zou krijgen en dat ik hem 'Jesse' zou noemen. Geen idee waar ik dat toen vandaan heb gehaald, maar inmiddels is mijn zoon Jesse 12 jaar oud.

Ik herinner me het gespannen moment van de termijnecho nog goed; als het beeld op het scherm verschijnt en ik het kloppende hartje van mijn kindje zie, speuren mijn ogen naar nummer twee... En dan mijn gevoel van teleurstelling: het is er maar 1!

Ik voelde me schuldig: zou ik niet juist onverdeeld blij moeten zijn dat ik vader word?!

 

In 2010 was ik voor mijn opleiding op een internationale conventie voor regressie- en reïncarnatietherapeuten in Kleve. Tijdens de workshop "Womb Twin Survivors", gegeven door een Portugese collega, werd ik overvallen door een onbeschrijflijk gevoel van verdriet en eenzaamheid; ik kon alleen nog maar huilen en die dag werd het niet veel meer met me.

 

De volgende dag deden we in een andere workshop regressie naar de prenatale periode, de tijd dat mijn moeder zwanger was van mij. Ik heb toen ervaren hoe er in een vroeg stadium al bewustzijn was, maar nog geen echte gedachten. Mijn bewustzijn reikte tot in alle cellen van het klompje dat mijn lichaam werd en zich in snel tempo aan het delen was.

Op een gegeven moment merkte ik dat ik met mijn bewustzijn tot een bepaalde grens kon reiken en dat daar voorbij nog meer levende cellen waren, waar ik met mijn bewustzijn niet langer in kon komen. Dat was ook prima en in elk geval was er nog iemand bij me, die met mij mee groeide. Dat was fijn!!

 

Mijn bewustzijn was van tijd tot tijd in meer of mindere mate aanwezig in het klompje cellen. Plotseling kwam het besef dat het leven naast mij ineens verdwenen was; ik was daar helemaal alleen! Ik raakte in shock, had het koud tot op het bot en voelde hoe een gapend gat opentrok in mijn hart. Ik was zó verdrietig, voelde mij zó eenzaam en bang om alleen door het leven te moeten gaan.

Ik had een grote behoefte aan warmte en aan getroost worden door mijn moeder. Ik kon echter geen contact met haar krijgen en voelde ook van haar kou komen. Ik voelde me door haar niet gesteund; ze had echt geen idee hoe ik mij voelde en hoe ik haar nodig had!

 

Met deze ervaring komt ook het inzicht: ik ben er dus toch één van een tweeling! Ik kan het nauwelijks bevatten!! Maar al gauw valt de hele puzzel in elkaar. Ik snap opeens waarom ik me zo ontheemd kan voelen en waar dat gevoel "Van mij is er nog één..." vandaan komt! Waarom ik me afgewezen en in de steek gelaten voelde, waarom ik altijd kwaad op Danny ben geweest, of bang om mensen waar ik veel om geef kwijt te raken. En waarom ik mijn moeder slechts in beperkte mate om mij heen kan verdragen. Mijn relaties waren vroeger of later altijd stukgelopen, omdat ik mensen maar tot op zekere hoogte durf toe te laten. Ik was altijd op zoek, zonder te weten wat me die echte voldoening zou geven. En dan was er nog het verdriet: ik durfde het niet toe te laten uit angst dat de veelheid daarvan me compleet zou overspoelen...

 

Ik besef ook dat mijn ouders en mijn familie niet heeft meegekregen, dat de zwangerschap waar ik uit voortkom is begonnen als een tweeling. Dat zelfs mijn ouders niets hebben gemerkt van het tweede kindje dat al in een heel vroeg stadium overleden en verdwenen is. Ik accepteer dat Danny voornamelijk in mijn beleving bestaat, maar ik heb als geen ander gevoeld hoe sterk onze verbinding is.

 

Inmiddels weet ik ook dat ik in deze ervaring niet alleen ben. Uit de statistieken blijkt dat 1 op de 10 zwangerschappen begint als twee- of meerling en dat er uit slechts 1 van de 100 zwangerschappen daadwerkelijk een meerling wordt geboren. Ik kom steeds vaker alleengeboren tweelingen tegen.

Misschien ben of ken jij ook wel een persoon die alleengeboren is en die zich afvraagt waarom je je voelt, zoals je je voelt!

 

Mijn periode van rouwen en loslaten heeft een paar jaar geduurd, met de nodige ondersteuning aan therapie. Stukje bij beetje heb ik dit verdriet en gevoel van gemis kunnen ontmantelen. Ik besef dat ik in de liefde niet zocht naar aanvulling van een fijne partner maar naar een geschikte vervanger om de lege plek van mijn tweelingbroer, mijn maatje, op te vullen. Wat natuurlijk telkens uitliep op een teleurstelling, al was het maar omdat ik Danny inmiddels geïdealiseerd had en potentiële kandidaten eerst langs die lat legde.

 

Wat ik dan wel zoek in een partner daar had ik tot recentelijk nog nooit over nagedacht. Er is nu ruimte gekomen voor interessante perspectieven!

 

Gelukkig ben ik aan het andere eind van de tunnel beland; het doorleven van een gebeurtenis die zoveel impact heeft als de gevolgen van een alleengeboren tweeling zijn. Ik ben nu in staat om blij te zijn, dat dit onbewuste trauma toch aan de oppervlakte is gekomen, dat ik mijn verlies besef en een plek heb kunnen geven en dat ik daarbij weer een belangrijk deel van mezelf en van mijn onbewuste drijfveren heb ont-dekt.

 

Danny is voor altijd in mijn hart, het gat is dicht en het gemis is nu dragelijk. Onderstaand beeldje heb ik mezelf kado gedaan als herinnering aan mijn tweelingbroer. Het staat naast mijn bed en mijn oog valt er elke avond en elke ochtend even op. Dan denk ik met een glimlach: "Once upon a time..."

 

 

 

Deel op Facebook
Deel op Twitter
Please reload

Alle bijdragen

August 13, 2019

Please reload

Zoeken op tags
Blijf op de hoogte via social media!
  • Facebook Black Square
  • Twitter Black Square
  • Instagram - Black Circle
  • LinkedIn - Black Circle

Tel. 06-15077821 | dolf@emotievetherapie.pro

De sessies worden gegeven in Zoetermeer

2019 Dolf van Craanenburgh Emotieve Therapie,

een handelsnaam van Healthy by Nature

KvK-nummer 58202250 | ​​BTW-ID NL001918209B58

© Odin Development (& Saga) Compass: Odin Company B.V.

© Emotieve Therapie: Dudra OV

© PSYCH-K®: The Myrddin Corp